Ротару :В 70 лет выгляжу на 45 благодаря простой методике...
Почему все аптеки молчат? Грибок ногтя боится как огня дешевого...
Алкоголику вместо кодирования подсыпьте незаметно 3-4 капли обычной…
Соломія Вітвіцька: живіт втягнувся за добу, вийшло 22 кг жиру! Їла це ...
Заросли папиллом на шее и в подмышках - признак наличия у вас...

Бег трушком пры варыкозе водгукі

Артур Вольскі: Вершы

Блішчаць на сонцы капелькі
нявысахлаю смолкаю.
Куды плывуць караблікі
рачулкаю Вясёлкаю?

На іх запалкі – мачтамі,
Сцягі далёка бачныя.
Барты – кара сасновая.
Работа – адмысловая.

Бяжыць, задраўшы штонікі,
каманда карабельная.
Яшчэ не штормы – штормікі.
Яшчэ вясна суцэльная.

Нібыта чайкі, ластаўкі
Над грэбелькай праносяцца.
- Гэй, адчыняйце застаўкі,
эскадра ў мора просіцца!

Навакол
марскія далі.
Б'юцца ў борт
сівыя хвалі.
Над лінкорам
ззяюць зоры.
Брат мой служыць
на лінкоры.

Гоніць вецер
вал за валам.
Брат – на вахце,
за штурвалам.
Шлях марскі
яму вядомы.
Ён у моры,
нібы дома.
Злева – рыфы.
Справа – мель.
Але пройдзе карабель!

Гэтым летам
брат якраз
прыязджаў
гасціць да нас.
Бесказырка,
якар,
зорка…
Незвычайная гаворка.

Б'е гадзіннік –
кажа «склянкі».
Замест «лаўкі»
кажа «банкі».
І не «компас»,
а « кампас».
«Экіпажам» кліча нас.

А як пойдзем па двары,
адусюль – мае сябры
Віця, Коля,
Вера, Ната
паглядзець бягуць
на брата.

Быў бы кожны
вельмі рад,
Каб такі
ў яго быў брат.

Хачу служыць

Мой брат – хлапец геройскі,
І за яго я рад:
У беларускім войску
Пайшоў служыць мой брат.

Пра Грунвальд і пра Воршу
мне брат мой распавёў.
- Хіба, - казаў, - я горшы
за продкаў-ваяроў?

І дзед наш партызаніў.
Вось, бачыш, медалі.
Ён гонару не зганіў
бацькоўскае зямлі…

Учора на парадзе –
прыгожы быў парад! –
у самым першым радзе
ішоў мой родны брат.

Я братам ганаруся,
бо з гэткімі, як ён,
ніколі Беларусі
не трапіць у палон.

А вам скажу па-свойску:
хай час хутчэй бяжыць,
бо ў беларускім войску
і я хачу служыць.

Мы са Слаўкам –
сталяры:
робім лаўку
на двары.

Жоўтыя апілкі
сыплюцца
з-пад пілкі.
Стружкі
з-пад рубанкаў –
вязкай абаранкаў.

Мы для лаўкі
дошкі
падгаблюем трошкі.
Вось гатова спінка.
Вось гатовы ножкі.

Тук-так-ток,
тук-так-ток, -
заспяваў малаток.
Ды чамусьці
цвікі
загінаюцца
ў бакі.
Выпраміш –
і зноўку
Хіліць цвік галоўку.
Аж да стомы
працавалі,
але лаўку
змайстравалі.

Мы абодва
рады надта,
ды прыйшла сястрычка
Ната.
Паглядзела
і сказала:
- З вашай працы
толку мала.
Нават боязна садзіцца.
Можа лаўка
Разваліцца…

Я ў адказ:
- Наадварот!
Прастаіць яна сто год…

Ната зноў:
- Ну што ж,
паглядзім…
Я – да Слаўкі:
- Сядзем?
- Сядзем!

Я саджуся.
Сеў і Слаўка…
Нас дваіх
трымае лаўка.

- Во, - кажу я
да сястры, -
мы са Слаўкам –
сталяры!

Трэці тыдзень –
спёка, спёка.
Ходзіць недзе
дождж далёка.
А для нашага
гарода
ўсё гарачая
пагода.
А гарачая пагода –
для гарода
перашкода.

Каб адвесці прэч
бяду,
носім вёдрамі ваду.
Але ў студні –
вось бяда! –
хутка скончыцца вада.

Трэба ехаць
на кані
з бочкай
на ставочак…
- Дожджык, дожджык,
сыпані
хоць адзін разочак!

Дожджык, дожджык,
выручай!
Без цябе – запарка…

І нарэшце
небакрай
захінула хмарка.

Дождж
па нашаму заказу,
як з вядра,
лінуў адразу!

Добра бегчы басанож
да грады-палоскі…
А куды падаўся дождж?
У іншыя вёскі.

Быў з драбочак,
стаў як струк
каларадскі
шкодны жук.

Сам разбух,
а ўсё яшчэ
лісце бульбіны
сячэ.

Як паб'е
ушчэнт націнне –
бульба звяне
ды загіне!

Рана-ўранку,
на світанку,
выйшлі мы
ў рашучы бой.

Хто вядзерца,
хто бляшанку,
хто збанок
узяў з сабой.

Я іду –
за крокам крок,
кожны мацаю лісток.

Жук,
другі
і трэці жук
б'юцца ў донца –
тук-
тук-
тук!
Дзесць штук,
пятнаццаць штук…
Не ўцячэ
ніводзін жук!

Едзе хмарка

Едзе хмарка-ўсюдыход,
едзе
з захаду на ўсход.
Не спыняецца нідзе,
дождж
у кузаве вязе.

Гром вуркоча,
як матор.
А наперадзе –
затор.
Там сышлося хмараў шмат –
ні наперад,
ні назад.

Збоку
выплыў самазвал,
бліскавіцай
б'е сігнал:
- Налячу,
загрукачу,
бо спыняцца
не хачу.

Усюдыход
зусім памалу
чырк –
па борце самазвалу.
Тут з нябёсаў
як ліне
на цябе ды на мяне.

- Вецер-міліцыянер!
Мы чакаем
хуткіх мер…
Свішча вецер у свісток:
- Хмара, ўперад!
Хмара, убок.

І заззяў
на ўвесь прастор
сонца жоўты святлафор.

Самазвалы,
ўсюдыходы
аддаляюцца за лес,
і для добрае пагоды
вызваляецца праезд.

Дожджыкава песня

Еду, еду на кані
я па белым свеце.
- Дожджык, дожджык,
секані! –
дружна просяць дзеці.

Памагчы я вельмі рад.
Будзе ў вас парадак.
Палію ахвотна сад,
Перайду да градак.

Так прыемна абіваць
летні пыл з лістоты.
Толькі рэчку паліваць
штось няма ахвоты.

Не канчаецца вада
ў бочцы-самалейцы.
Але сам я, вось шкада,
не трымаю лейцы.

Выбірае шлях каню
фурман мой, вятрыска,
то кіруе ўвышыню,
то ганяе нізка.

То пускае пакрысе,
то засвішча пугай.
І вязе мяне, нясе
над усёй акругай.

Шэры конік на бягу
не трасе шматколку,
Толькі гойдае дугу –
радугу-вясёлку.

Ні ціха,
ні шпарка
плыла сабе хмарка.
Плыла
невядома
адкуль і куды,
як човен,
што повен
чысцюткай вады.

То ўправа,
то ўлева
хілілася крышку.
І вось
зачапілася
за тэлевышку.

І стала адразу
нібыта ў тумане
футбольнае поле
на нашым экране.

Дзе мяч?
Дзе вароты?
Не ведаем –
што там?
А хмарка
дажджынкамі
сыпле,
як шротам.
– Даволі!
– Плыві ўжо! –
у хмаркі
мы просім.
Ды толькі
не ўпросіш
упартую восень.

Непералётны вырай

Сышліся хмары –
восені паслы.
І за акном не ціхне дождж-назола.
На поўдзень скіраваліся буслы,
а нас з табой ужо чакае школа.

Лістоту золкі вецер падхапіў
і закружыў яе ў апошнім танцы,
пад невясёлы восеньскі матыў
чапляецца за каўняры і ранцы.

То зарагоча.
То ледзь чутна кпіць.
То, як сабака, кінецца пад ногі.
Нібыта хоча
шлях перахапіць
ці збіць нас намагаецца з дарогі.

Ах, восень!
Ты стараешся дарма,
прыкрыўшыся залочанай парфірай.
Бо што нам дождж
ды блізкая зіма:
у нас тут свой –
непералётны – вырай.

Аж да званка не змоўкне гамана
у кожным класе вераснёвым ранкам.
Як быццам і не восень,
а вясна,
і школа –
велізарная буслянка.

У верасні,
у верасні
хапае ўсім турбот.
Дзятва да школы
ў верасні
спяшаецца штогод.

Хоць сыпле дожджык з раніцы
і ў хмарах промень згас –
хто ў першы клас
збіраецца, а хто -
ў апошні клас.

У верасні,
у верасні зрабіўся дзень малы.
Развітваюцца
ў верасні
з буслянкамі буслы.

Рассекшы хмару ўзмахамі,
клін жураўліны знік.
А ўсё чуваць
над дахамі
птушыны сумны крык.

У верасні,
у верасні
стаў лес зусім рабы.
Вавёрачка
ў верасні
дасушвае грыбы.

І вожык
устрывожаны.
А знаеце – чаму?
Бо трэба ложак
вожыку
заслаць на ўсю зіму.

У верасні,
у верасні
хапае ўсім трывог.
Мядзведзіца
у верасні
вышуквае бярлог.

Медзведзяняты жвавыя
да самае вясны,
расстаўшыся з забавамі,
глядзець там будуць сны.

У верасні,
у верасні
турбот –
паўнюткі рот.
І я раблюся
ў верасні
сталей на цэлы год.

Зімовае сонца

Сонца ў студзені дурэе –
толькі свеціць,
ды не грэе.

Снег блішчыць,
аж вочы слепіць.
Снежных баб
ніхто не лепіць.

А мароз,
сухі ды колкі,
точыць тонкія іголкі.

Падыходзіць –
бокам, бокам.
І не ўгледзіш
простым вокам.

Зробіш
тры-чатыры крокі –
пабялеюць
нос ды шчокі.

І пад сонцам –
дзіўна як! –
ператворышся ў лядзяк.

Ясны дзень,
ды невясёлы. Так здараецца ў жыцці.
Дзецям нават
сёння ў школу
забаронена ісці.

Пацяплела б –
хоць бы трошку!
Сумна,
крыўдна
аж да слёз.
Шыбы,
нібы
ў класе дошку,
размалёўвае мароз.

І праз гэта
у акно
анічога не відно.

Толькі недзе апаўдні
дзень зацьміўся яркі,
бо схавала прамяні
сонейка за хмаркі.

Хоць цямней
адразу стала,
ды акно
крыху адтала.

Закружыліся сняжынкі.
Б'юць ціхутка па акне.
Быццам новыя сцяжынкі
пракладаць
завуць мяне.

Я хапаю лыжы звыкла
і – за дзверы.
І - далей.
Вось як дзіўна:
сонца знікла,
а зрабілася цяплей!

Упарты снег

Лесам,
полем
красавік
ходзіць без сцяжыны.
Ажно бачыць –
снег не знік
з цёмнае лагчыны.

Красавік яму:
- Чаму
не ўцякаеш з логу?
Праляжаў усю зіму,
час ужо ў дарогу.
Дык не будзь
упарты гэткі,
цеплыні чакаюць
кветкі…

Снег не белы,
снег счарнелы,
хоць аселы,
але смелы:

- Мне па густу гэты кут
у лясах сасновых.
Праляжу спакойна тут
да завеяў новых.

Красавік,
каб скончыць сварку,
на падмогу кліча хмарку:
- Хмарка,
хмарка,
набяжы,
снег сагнаць мне
памажы!

Прыпыніла хмарка бег.
Сыпле дожджык часты.
І пабег
з лагчыны снег
ручайком блішчастым.

Красавік адразу ў смех:
- Знік нарэшце
ўпарты снег!
Ды ў адказ звінеў ручай:
- Ты зімой мяне страчай!
Я скарыцца не магу,
я да мора дабягу.
Узнімуся
з мора парай
і зраблюся
снежнай хмарай,
каб па небе,
без дарог,
зноў вярнуцца ў гэты лог.

Песенька Снегавічка

А вясна ўжо,
а вясна ўжо
ля парога.
Адляцелі
ў край паўночны
снегіры.
Значыць,
час і мне збірацца
ў шлях-дарогу
ды сказаць:
- Бывайце,
добрыя сябры!

Патыхае цеплынёю,
нібы з печкі.
Я ж цяпла
выносіць доўга
не магу.
З ручайкамі,
з ручайкамі
я да рэчкі,
а тады ўжо
і да мора
дабягу.

Без мяне,
сябры,
у летнюю спякоту
вы забудзеце пра лыжы,
пра каток.

Загарайце ж
ды купайцеся
ў ахвоту,
толькі помніце,
што ёсць
Сне-
га-
ві-
чок!

Я над морам
лёгкай хмаркай
абярнуся.
А як толькі
зноў аснежыцца прастор,
на бялюткім парашуце
апушчуся,
апушчуся
я да вас,
сябры,
на двор.

Эх, як добра!

Эх, як добра, сябры,
на двары.
Толькі санкі пакінь,
не бяры.
Растае, растае
шэры снег,
ручайкамі
да рэчкі пабег.
Расплываецца
замак з ільду,
але ты не шкадуй,
не бядуй.
Мы збудуем з табой
караблі,
каб з вадой
веснавой
паплылі.
Шлях зайздросны
ў іх будзе такі:
з ручайком –
да вялікай ракі,
а з ракой –
у нязмерную даль,
да марскіх
устрывожаных хваль.
Вось пайсці б
нам з табой
ім услед
і пабачыць
нябачаны свет!

- Вы паспелі?
- Мы паспелі!
- Вы паселі?
- Мы паселі!

І адразу
паляцелі
на вясёлай
каруселі.
Аж за трыдзевяць
зямель
занясе нас
карусель!

Зашасцелі
побач шаты.
Мы ляцім
усё хутчэй.
Дзе там мамы,
дзе там таты?
Ані твараў,
ні вачэй…

Па нязведанай
арбіце
проста ў космас
мы ляцім.
Паглядзіце,
паглядзіце –
сонца блізка
ўжо зусім!

Вышыню
палёт дае мне.
Але зноў
зямля заве.
Пасля космасу
прыемна
паваляцца
на траве.

Дзедаў госць

Сціх нарэшце
колаў лёскат,
і спыніўся паравоз.
Ён Міколку
к дзеду ў вёску
сёння з горада прывёз.

Дзед унука ля парога
узяў на рукі,
як малога.
- Бач, які ты,
бач, які! –
цісне хлопца да шчакі.
А ў дзядулі –
вось бяда! –
нібы шчотка
барада.
Ён жартуе,
а Міколку –
хоць ты плач –
у шчокі колка.
Тут бабуля кажа:
- Дзед,
павітацца дай як след.
Ад абдымкаў, пацалункаў
не знайсці яму ратунку.

Потым бабка да стала
свайго госця павяла.
Эх, бабульчыны бліны! –
надта ж смачныя яны!
А яешня,
а тварог –
болей еў бы,
калі б мог.

Пасля смачнага абеду
сон схіліў
старога дзеда.
Ён прыкрыў
газетай лоб,
пазяхнуў
і ўраз захроп.

А як бабка
выйшла з хаты,
стала госцю сумнавата.
– Што б зрабіць
такое мне?
Бачыць –
ножны на сцяне.
Паглядзеў на бараду:
- Зараз лад я навяду.
Болей мне яна
ніколі
гэтак шчокі не наколе! –
І паціху,
асцярожна,
ён з цвіка
здымае ножны.

Чыкнуў раз,
другі
і трэці.
Дзед нічога б не прыкмеціў,
але тут, відаць,
валоссе
казытнула дзеду ў носе.
Чмыхнуў ён
і з ложка ўскочыў,
бараду разгладзіць хоча.
Шась рукой
туды, сюды –
не знаходзіць
барады.

Бабка ўгледзела:
- Авой,
што з тваёю барадой.
Дзед у люстра паглядзеў –
ледзве ён не абамлеў.

- Што за жарты,
што за штука? –
і шукае ў хаце ўнука.
А бабуля:
- Кінь сварыцца.
Ці не лепей пагаліцца.
Брытву дзед пачаў вастрыць,
а злуецца,
а бурчыць!
– Гэта ж, -
кажа ён, -
куды
варты дзед без барады.

Пагаліўшыся,
ізноў
да люстэрка падышоў.
Злева,
справа
паглядзеў
і крыху павесялеў.
– Баба, як ні гавары,
не такі ўжо я стары…
А бабуля:
- Сапраўды,
ты зусім як малады…

Адышла ў дзядулі злосць.
Але дзе падзеўся госць?
І чыя,
скажыце,
ножка
вытыркаецца з-пад ложка?
Ці не ўнук там,
ці не госць?
Паглядзелі –
так і ёсць.

Захварэў парсючок

Захварэў парсючок,
лёг на левы бачок.
І на радасць
мушкам
не варушыць
вушкам.
І не водзіць лычам,
як яго ні клічам.

Ходзіць бабка па дварэ:
- Ой, памрэ!
Ой, памрэ!
Плача ўнучка Аня,
як у хлеў загляне.

Дзед
слязу ацёр з вачэй:
- Трэба доктара хутчэй!
І трушком
падаўся ён
пазваніць
у тэлефон.

Нездарма стараўся дзед,
клапатаў не марна.
Прыпыніў веласіпед
урач ветэрынарны.
Ён дастаў
фа-
нен-
да-
скоп
і крыху наморшчыў лоб:
- Гэта,
без сумнення,
лёгкіх запаленне.
Сродак ёсць у нас адзін –
увядзём
пе-
ні-
цы-
лін!
Шпрыц дастаў,
затым – іголку.
- Не тапчыцеся
без толку.

Бабка з Аняй
тут ураз
запалілі
ў кухні
газ.
Над каструлькай –
колцы пары.
Шпрыц выварваецца
ў вары,
каб ніводная
ба-
цы-
ла шкоды больш не нарабіла.

Толькі віскнуў парсючок,
як укол далі ў бачок.

Кажа доктар дзеду:
- Заўтра зноў прыеду.
Два ўколы, тры ўколы –
парсючок ужо не кволы!
Акрыяў крыху нібыта.
Носам тыцнуўся ў карыта.
Гляньце!
Есць!
Ажно дрыжыць!
Будзе жыць!
Будзе жыць!

Ходзіць бабка па дварэ:
- Не памрэ.
Не памрэ!
Скача ўнучка Аня,
як у хлеў загляне.

Ходзіць дзед
зусім вясёлы:
- Дзякуй доктару за ўколы!

Начное здарэнне

У трамвай
ускочыў Сон
і шапоча ціха ён:
- Раз,
два,
тры,
чатыры,
за-
сы-
найце,
па-са-жыры.
Баю-бай! –
ай-я-яй! –
засынае ўвесь трамвай.
Пазяхнуў і сам важаты:
- Ах, як хочацца
дахаты.

Але раптам паміж зор
бліснуў вокам святлафор.
Ды не жоўтым,
не зялёным,
а чырвоным –
забаронным!

Тармазы-зы-зы! –
рыпяць.
Пасажыры больш не сьпяць.
- Што такое.
- Як жа гэта?
- Ехаў зайцам, без білета.
- Ды зрабіў такую шкоду.
- У бяду ўляцелі б з ходу.

А важаты
узлаваўся
і крычыць за ўсіх грамчэй:
- І адкуль ты гэткі ўзяўся?
Вон адгэтуль!
Прэч з вачэй.

Нейкі дзядзька крыкнуў:
- Стоп!
Праз яго пабіў я лоб.
Як цяпер ісці дадому?
Здам за гэта паставому.

Кажа міліцыянер:
- Што рабіць з табой цяпер?
Так здараецца нячаста,
каб вадзілі Сон
ва ўчастак…

І ўсяго на момант нейкі
паставы заплюшчыў вейкі.
Але тут жа схамянуўся,
азірнуўся,
: - Не, браток,
я не засну.
На пасту мне не да сну.

Лепей глянь на гэты новы,
новы дом шматпавярховы.
Між вакон,
што ў самым версе,
на шаснаццатым паверсе
ўсё яшчэ гарыць вакно,
хоць пара ўжо спаць даўно.
Там хлапчук
да позняй ночы
засынаць ніяк не хоча.

Мама, тата
і суседзі
пелі хлопцу пра мядзведзя,
пра бычка,
і пра вавёрку,
і пра месяц,
і пра зорку.
Ды пад спевы калыханак
не бярэ яго сціханак.
Можа, ты ім дапаможаш
і малога спаць паложыш?

Развітаўшыся наспех,
Сон у ліфт
хутчэй пабег.
І вось так
у позні час
ён дабраўся
і да нас.

Жывая граматыка

Той,
хто быць пісьменным хоча,
ведаць мусіць з першых год
род мужчынскі,
род жаночы
і яшчэ – ніякі род.

Гусь уранні
выйшла з хаты,
важна тупае лужком.
А за ёю – гусяняты,
дзе падскокам,
дзе трушком.

А я гусі
не баюся,
а я з гусі
пацвялюся!
Тут яна
як с-с-сыкане
ды ў атаку –
на мяне:
- Га-га-га!
Ды го-го-го!
Да-га-га-ганю яго.
Ледзь схаваўся я
за плот…
Гусь – яна?
Жаночы род!

Ах я, бедны,
небарака.
Ззаду гусь,
а тут – сабака.
І гырчыць,
і шчэрыць зубы.
Дзе схавацца мне
ад згубы?
Што рабіць?
І, нібы кот,
я ўскараскаўся на плот.
А сабака
аж якоча –
учапіцца ў лытку хоча.
Ён пільнуе агарод…
Ён?
Ага – мужчынскі род!

Колькі гэтак –
вось няўдача! –
Пратырчу на плоце я?
Азірнуўся,
ажно бачу:
тут яшчэ і кацяня!
- Мяў, -
гаворыць мне яно, -
я даўно сяджу, даўно.
Аднаму
так страшна –
вох!
Ваяваць
смялей удвох…
І адразу –
хвост трубой.
І гатовае
у бой…
Кацяня –
яшчэ не кошка.
Кацяня –
яшчэ не кот.
Ну, а род?
Падумай трошкі.
Раз яно
ніякі род!

Я запомню назаўсёды
пасля гэтае прыгоды:
род мужчынскі,
род жаночы,
род ніякі

усе тры роды.

Ротару :В 70 лет выгляжу на 45 благодаря простой методике...
Почему все аптеки молчат? Грибок ногтя боится как огня дешевого...
Алкоголику вместо кодирования подсыпьте незаметно 3-4 капли обычной…
Соломія Вітвіцька: живіт втягнувся за добу, вийшло 22 кг жиру! Їла це ...
Заросли папиллом на шее и в подмышках - признак наличия у вас...