Ротару :В 70 лет выгляжу на 45 благодаря простой методике...
Почему все аптеки молчат? Грибок ногтя боится как огня дешевого...
Алкоголику вместо кодирования подсыпьте незаметно 3-4 капли обычной…
Соломія Вітвіцька: живіт втягнувся за добу, вийшло 22 кг жиру! Їла це ...
Заросли папиллом на шее и в подмышках - признак наличия у вас...

Бачныя вены на грудной клетцы ў жанчын

Бачныя вены на грудной клетцы ў жанчын

вальжына морт. фабрыка сьлёз

беларуская мова 1

нават нашыя маці ня знаюць як мы зьявіліся ў сьвет
як мы самі рассунуўшы іхнія ногі вылезьлі вонкі
так вылазяць пасьля бамбардзіроўкі з руінаў
мы ня ведалі хто з нас хлопец а хто дзяўчына
і жэрлі зямлю і думалі што жарэм хлеб
а нашая будучыня –
гімнастачка на тонкай нітачцы далягляду –
што там яна толькі
ні вырабляла
бля

мы расьлі ў краіне дзе
спачатку крэйдай крэсьляць дзьверы
і ўночы прыяжджаюць дзьве-тры машыны
і звозяць нас але
ў тых машынах былі не мужчыны
з аўтаматамі
і не жанчына з касою
але так да нас прыяжджала каханьне
і забірала з сабою

толькі ў грамадзкіх туалетах мы адчувалі свабоду
дзе за дзьвесьце рублёў ніхто не пытаў што мы там робім
мы былі супраць сьпёкі летам супраць сьнегу зімой
а калі выявілася што мы былі нашай мовай
і нам вырвалі языкі мы пачалі размаўляць вачыма
а калі ў нас выкалалі вочы мы пачалі размаўляць рукамі
калі нам адсяклі рукі мы размаўлялі пальцамі на нагах
калі нам прастрэлілі ногі мы ківалі галавою на «так»
і хісталі галавою на «не». а калі нашыя галовы зьелі
жыўцом
мы залезлі назад у чэравы нашых сьпячых маці
як у бамбасховішчы
каб нарадзіцца зноў

а там на даляглядзе гімнастачка нашай будучыні
скакала праз агнявы абруч
сонца

нават цяжка паверыць
што мы былі яшчэ маладзейшыя
чым цяпер
што нашая скура была такая тонкая
што вены блакітнелі праз яе
як лінеечка ў школьных сшытках
што сусьвет быў простым дваровым сабакам
і кожны раз сустракаў нас ля дому пасьля ўрокаў
і мы ўсё хацелі забраць яго да сябе
а потым яго забраў нехта іншы –
даў імя
і вучыў камандзе «чужы»
на нас

і таму мы прачынаемся па начох
і запальваем сьвечкі тэлевізараў
і ў іх цёплым полымі пазнаем
твары і гарады
і сьмелыя зранку зьвяргаем
яечню з патэльні…

а наш сабака вырас на чужым павадку
а нашыя маці раптам перасталі спаць з мужчынамі
і гледзячы на іх сёньня
усё лягчэй паверыць у нявіннае зачацьце

а зараз уяві сабе:

дзесьці ёсьць гарады
з каменнымі белымі дамамі
раскіданымі ўздоўж берагу акіяну
як яйкі гіганцкіх марскіх птушак
і ў кожным доме – легенда пра капітана
і кожная пачынаецца так:
«Малады і прыгожы…»

верш пра белы наліў

белыя яблыкі, першыя яблыкі лета,
са скурай пяшчотнаю, бы ў немаўляці,
хрусткія, як белы зімовы сьнег.
ваш водар мне не дае спакою,
так па начах мерцьвякі
мучаць сваіх забойцаў,
белыя яблыкі,
так кожны ліпень зямля
цяжэе пад вашай вагай.

а тут толькі сьмецьце пахне, як сьмецьце…
а тут толькі сьлёзы смакуюць, як соль…

як мы зьбіралі вас,
нібы ракушкі зялёных садоў-акіянаў,
адарваўшыся ад матчыных грудзей,
вучыліся
ва ўсім шукаць асяродак зубамі.

што ж нашыя зубы тут сталі як вата…

белыя яблыкі,
у чорнай вадзе рыбакі,
выкармленыя вамі, тонуць.

мая бабуля
ня ведае болю
яна думае што
голад – гэта ежа
галота – гэта багацьце
смага – гэта вада

яе цела як вінаград абвілася вакол палкі
яе валасы як пчаліныя крылцы
яна глытае сонечныя зайчыкі таблетак
называе інтэрнэт тэлефонам ў амэрыку

яе сэрца стала ружаю – яго толькі і можна
што нюхаць
прыціскаючыся да яе грудзей
больш ад яго ніякага толку
толькі кветка

яе рукі як ногі бусла
чырвоныя палачкі
і я сяджу на кукішках
і выю ваўком
на белую поўню тваёй галавы
бабуля
я кажу табе гэта ня боль
гэта так моцна цябе абдымае бог
цалуе і коле сваёй няголенай шчакою

мабыць табе таксама часам здаецца
што бог падобны да завуча школы
які ніколі не ставіць пяцёрак
аднойчы выклікае тваіх бацькоў да сябе
і хто ведае што ён ім там кажа
мабыць што ўсё не мела ніякага сэнсу
бо ты ніколі не скончыш жыццё
з чырвоным дыплёмам
мабыць нешта іншае
мабыць нават зусім зусім іншае
але бацькі пасля гэтака выкліку
ўжо ніколі не вяртаюцца да цябе
мабыць ад сораму
суседскі хлопчык кажа што яны памерлі
кажа паглядзі нават бітлз паміраюць
што там твае бацькі
іх ніхто акрамя цябе і ня ведаў
і ўсе іх песні напісаныя іншымі

а ты ўсё не верыш не спіш плачаш дома
плачаш сярод знаёмых і незнаёмых людзей на вуліцы
бо твае бацькі сышлі і саромеюцца да цябе вярнуцца

a portrait of a mother in fall

we tie a knot on everything that bends
and only our necks are free of knots
the sky like the soggy feathers of a bird
that’s sleeping or most likely deaad

and dinner comes
exchanges food
for our time

she used to bend over her teacup brim
as if it were the edge of the universe
and she would sip and pause
and sip and pause
and never talk
of what she might have seen

and it is comforting to know
when far away:
the end of the world
is in our mother’s hands

(беларускай вэрсыі вершу не існуе)
+

між дзён і начэй
нібы між ног дарослых на танцплашчадцы
фарбуем твары быццам пасхальныя яйкі
падсоўваем ў рот адно аднаму
ў чырвоных канвертах
сваіх языкоў
хабар

мы ж дзеці
нам што сімбад мараход
што алах акбар

ў бога няверуючыя але шчыра ўдзячныя
хрысту за ягоную кроў
і кожны з нас гатоў
плаціць за яе вялікія грошы

мы ж дзеці
што можа быць горш
такога жыцця як у нас і ў кіно не пабачыш

і лета – нашая таўстазадая нянька
нас укарміла сваім салодкім трафік джэмам
у жаралах гарадоў пра якія мы кажам
выключна “на Вы і шепотом”

мы ж дзеці
мы цукар зямлі

і гэта толькі ад святла светлафораў
мы здаемся зялёнымі
але пабачыш як праз хвіліну
светлафоры раздзяруць свае грудзі
і выставяць чырвоныя сэрцы

таму што мы дзеці
малалетнія людзі

і мы ляцім на ўсіх самалётах
і ўсе самалёты ляцяць да мінска
таму што мы дзеці
і маем права на горад дзяцінства

гэта ня тое як склеіць разьбіты кубак

гэта пра тое як сабраць па кроплі
распырсканы па ўсім сьвеце акіян

ты скруціўся ракавінкай на краі ложка
так раптоўна
так неадкуль
быццам цацка што закацілася пад шафу

і твая калумбіха тут
вочы чырвоныя як мяса
вылупіла але ня бачыць
далей за нос свайго карабля

хто ж выберацца адкрываць цябе зараз
калі ўсе мапы ўжо купленыя і ўстаўленыя ў рамы
хто паверыць табе
што акіян гэта дзіра
што накінула на сябе шэрае прасьцірадла
і гуляе з намі ў прывіды

калі доўга грукаць
галавою
аб бэтонную сьцяну,
бэтон зробіцца цёплым…
і да яго
можна будзе прытуліць
сваю шчаку
падобную да марской зоркі-мэдузы
адчуць
як зазямляецца
празь цела памяць
і дачакацца імгненьня
калі твае вочы
ператворацца ў неваляшак
а стракаты сусьвет
падасца глыбокай дзіркаю
ў мыйніцы

ці гэта згублены табою волас
пусьціў карэньне
пасьля таго як на пустыню прасьціны
упалі
дажджом доўгачаканым целы

ці гэта гады
абуджаныя ў пячорах коўдры
свае вогненныя
высунулі языкі
альбо фантанам крыві
сканала паветра
задыхнулася
паміж двух целаў
унутры

белая пена – вось чым стала прасьціна
і хвалі коўдры вынесьлі на падлогу
дзьвюх рыбаў што раты выварочваюць няўмела
і што гэта там вісіць
ці не чырвоны месяц
ці гэта бог узьняў свой голас
і кінуў уніз
і ён упаў на дом мой громам
і нерухомай маланкай
на маім ложку
стаіць тульпан

чаго б я хацела

быць маленькай вяснушкай на носе ветру
ехаць у машыне з адчыненым верхам
побач з мужчынам у сталым веку
а хай і падлеткам

і быццам усё што было дагэтуль
толькі мытня за якою
гэтае лета
закінуў бог у мяне сэрца
нібыта ў раку манэту
і загадаў жаданьне
і зьнік у паветры
і засталося ўсё акрамя веры

і горы прыселі як бегуны на старце
і вецер уздымае іх зялёныя майкі
а потым горы – гіганцкія чарапахі

а потым ён прапануе мне разьвітацца

і быццам колер ягонае скуры гэта
дакладны колер сонца падчас зьмярканьня
і дарога выскоквае з-пад колаў
як зграя саранчы і нясецца ўдалеч

і быццам вейкі з божых вачэй
падаюць зоркі – ярчэй, яшчэ!
і бог не пасьпявае з жаданьнем
а богу трэба – хутчэй, хутчэй!

і немагчыма заснуць з тым мужчынам
зь ім цела становіцца ўначы
музыкай саранчы

Мара – ня быць абароненым
ад сьмерці.
Ціха вуснамі вусны
згрэбсьці.
Сьпі, дзіцятка, сьпі.

Мовіць словы,
на якія можна адказаць
толькі маўчаньнем,
і кідаць іх
па начах мне.
Сьпі, дзіцятка, сьпі.

Мы надта маладыя, каб жыць,
і старыя, каб ісьці на вайну.
Наш занятак –
хутчэй астыць.
Наша справа –
пайсьці ка дну.
Нашая ганьба –
нашая слава.
нашая страва –
нашая мара –
ня быць абароненым
ад сьмерці.
ціха вуснамі вусны
згрэбсьці.

Ну, і добра.
Ну, і ладна.

Сьпі, дзіцятка, сьпі…

зь цёмных спальняў
дзе адзіная дарога
пракладзеная жоўтай лямпай
вяла да кніжнай старонкі
іх рассоўваюць па ўсіх вуглах дому
ператвараючы яго ў вялікі кніжны могільнік
тых чые імёны ўжо нічога ня кажуць
зносяць на паддашак
дзе яны па дваццаць асобнікаў у адной каробцы
як у брацкіх магілах

у пустых кватэрах
нічыё сэрца больш ня б’ецца над імі
ніхто ня дзеліць зь імі вячэры
не раняе ў ванну

ніхто не заўважае
як яны губляюць старонкі
як валасы
як памяць
кнігі старэюць у адзіноце

і самая ўражлівая кніга
назаўсёды застаецца
ў халодным ложку
накрыўшы галаву падушкай
душыць крык сваіх чорных літар

старыя кнігі —
закінутыя магілы


мілбрук, красавік 2006

(глядзі кнігу “я тоненькая як твае вейкі”)

такое белае тваё цела
што ляжу на ім як на сьнезе
у нас кожную ноч – зіма

здалёк у прыцемках
мне горад падаецца
вялізнай перакуленаю елкай
якую ўпрыгожылі да сьвята
цяпер жа
яна ляжыць
раскінуўшы галіны
і цацкі ліхтарамі
зіхацяць
між
імі

гэта наша кроў высахла
і цярушыцца скрозь пальцы
як пажоўклае лісьце
але тут не бывае восені
і лета нерухома застыла
белаю чапляй ў зялёнай вадзе

з пляжаў фларыды

сонца скача па галінах аблокаў, як жоўтая малпа.
у вадзе – дзеці – будучыя манархі,
сьмеючыся, пазначаюць сваю тэрыторыю.

пляж цячэ, як разьліты мёд, і хвалі
пускаюць сьліну і аблізваюць бераг,
на вадзе – хлопчыкі – будучыя магі,
пэндзлікамі між ног малююць сонцы.

толькі захлынуўшыся, ты разумееш,
што ўся соль зямлі – у акіянскай вадзе,
што рыбы
ў прыроднай валюце – дробная манета,
якую няцяжка здабыць, ня тое што птушкі –
папяровыя грошы, якім усё дазволена.
яны нават вецер паставілі ракам
і па яго сьпіне спускаюцца да вады,
і там пакідаюць вадзяныя знакі.
ты зьлізваеш з вуснаў салёны мёд,
і паветра прыліпае да насьліняўленай скуры
і курчыцца на ёй, як у павуціньні муха.
у вадзе – дзеці – нашчадкі малпаў
бессаромна мочацца на люстэрка Бога.
+

як яны адрываліся ад зямлі
дзе нават камні пускаюць карані

як дзьве мовы дзеляць адзін рот
як дзьве жанчыны на адной кухні

як яны пранесьлі празь мяжу свае акрываўленыя целы
абмотаныя акардыёнамі замест бінту
праз таможню

ці нагадваюць ім новыя гатэлі
скрынкі з-пад чакаляду

ці праўда
што іхнія падушкі набітыя зямлёю
мякчэй за любое пер’е

іх твары адрозьніваюцца ад твараў мясцовых
колькасьцю зморшчынаў
быццам яны пачалі
вылепліваць са сваёй скуры нешта іншае
але спыніліся, перадумаўшы
гэтак й ня скончыўшы свайго пераўтварэньня.

а зморшчынкі ў кутках іхніх вачэй
перакручаныя і бліскучыя ад поту
нібы абгорткі ад карамелі

але глядзіш у гэтыя вочы
як у дула стрэльбы –
па што ты прыйшоў
на тэрыторыю іхняга гораду
намаляванага на сьцяне рэстарану
“Смак Эўропы”.

і там ад гэтага смаку
аж сьліна цячэ з вачэй

цела ў пастцы голасу
нібы голас – клетка
і ружы ляцяць на сцэну
як кавалкі чырвонага мяса

ўдыхае – паветра
выдыхае – мора

партэр – тытанік пад вадою
пярсьцёнкі і брошкі
блішчаць
як чароды рыбы
у яе няма выбару толькі сьпяваць
у клетцы голасу
пакуль язык
як хлыст паганяе згорблены рот

так будаваліся піраміды
так бабілонскія сады вырошчвалі
ня дай ёй скончыць
і калі трэба –
забей дзеля мяса
пах якога яна пажырае

памяць пра цябе – як іголка ў сене
якую адшукаць немагчыма
але куляючыся з іншым мужчынам
у той адрыне
кожны раз баюся яе ўколу

каб увайсьці ў гэтую кватэру
трэба ведаць пароль
але ты ідзеш
але ў яе так проста не ўвайсьці

тут яблыкі пятрушка і мае
разяўленыя смочкі
нібы два калівы чырвонае ікры
вось будзе ежа
але ты ідзеш

рукой
яе пясочным колерам
трымаесься парэнчаў
шмат парэнчаў
і шмат твайго пяску на іх
і выйсьця
ня маю з той пустэльні

мы здымаем памяць быццам прастытутку
на гэты вечар
пакатаем яе на коніку драўляным па кватэры
але ў ае так проста не ўвайсьці

ты бачыш як па дыску цыфэрблятным
дзьве стрэлкі прагна носяцца па крузе
адна другой наскоквае на плечы
наскоквае на плечы і гвалтуе
і мы – іх ненароджаныя дзеці

дык дзе ты кажаш быў калі цябе
на плошчы уначы я забівала

Ты бачыш сваё жыцьцё, як рэч, пазычанаю на нейкі час у суседзяў. Ты кажаш – асьцярожна з ім, гэта чужое. Яго трэба будзе аддаць такім, якім яго нам прынесьлі. Ты бачыш сваё жыцьцё, як рэч, пазычаную ня толькі табе, але ўсім нам. Вакол твайго жыцьця, як вакол першага чорна-белага тэлевізару, мы сядзім усе разам у захапленьні.

Не жыцьцё вучыць цябе – ты вучыш сваё жыцьцё. Быць самім сабою. Аддаваць сябе да канца. Быццам ты падабрала сваё жыцьцё з жалю на вуліцы, такое ўжо яно было голае і галоднае. І гэты смак голаду ў тваім роце, такі моцны, што перабіваў смак і пах усяго, што ты потым ела. Гэты смак голаду, як ён сьпяваў для мяне, як загаворваў! Гэты дотык галоты, такі незьнішчальны, што сьцюжа прабірала цябе да касьцей, што б ты потым ні апранала. Гэты дотык галоты, як ён мяне абдымаў, як укалыхваў!

Я бачу тваё жыцьцё, як біблію для Бога. Як тое, па чым бог павінен даведацца пра чалавека і паверыць у яго на слова, як і мы ў яго. Я бачу, як Бог стаіць перад тваім жыцьцём на каленях.

«Дарагая вальжыніна бабуля, зьвяртаецца да цябе Бог. Мы асабіста незнаёмыя, але, можа, ты пра мяне і чула – пра мяне пісалі ў некаторых кніжках. Я не магу доўга размаўляць, і гэтыя сьлёзы зьяўляюцца на маім твары нечакана, як захопніцкае войска, як высадка сьпецназу на твар. Гэтыя сьлёзы ва ўніформе ахоўнага колеру – празрыстыя ў паветры, яны набываюць колер шчок і ўсяго, на што падаюць. Бабуля! Я такі стары, што шмат хто ўжо ўголас пацьвярджае маю сьмерць! Яшчэ крыху і я сам паверу ў яе. Пасадзі мяне да сябе на калені, распавядзі мне, як зямля трымаецца на чарапахах. Твае рукі на дотык – як чарапашы панцыр. Дай мне схаваць пад імі сваю галаву».

прысьнілася, што ты і я
разам едзем у эфіопію.
ты – на самалёце,
а я – на аўтобусе.
табе 79.
мне 24.
ты прыедзеш першай
і будзеш чакаць,
пакуль і мой аўтобус дацягнецца
да нашай з табою
эфіопіі.

перад вачыма
лезе ў рот
над вухам
брыдкаю мухай
лётае сьмерць
перашкаджае
глядзець
есьці
слухаць
нарэшце здолеў яе ўхапіць
сьціснуць
у кулаку
і ў выніку
больш нічога ня трэба
адарваў ёй крылцы
галаву
адпусьціў яе мітусіцца
на падлогу
і назіраеш падоўгу
дакладней вечна

праязджаем варшаву.
лета. вечар.
ператварылася ў вецер
сэрца.
і дзьме.

дзесяць хвілін на вакзале.
вечар. лета.
круціцца як плянэта
сэрца
ў мяне ўнутры.

і гэта ня ком у горле,
што не сказаць і слова.
гэта так адмыслова,
гэта так напралом,
сэрца лезе праз рот
і напружвае зрок.

н’ю йорк мадам –
гэта помнік гарадам
гэта –
ТА-ДАМ
гіганцкая рыба
у якой луска ад зьдзіўленьня
паўстала дыбам

і ўсё што дагэтуль было дымам
знайшло агонь які яго нарадзіў

пена шампанскага
пераплаўленая ў метал
шкляныя рэкі
запушчаныя ўгару
і тое пра што ня скажаш ксяндзу
тут выкладаеш таксісту

і нават час ідзе з аншлагам
калі пад агульны ох і ах
з чорнага капелюша
хвастаты маг
вымае н’ю йорк
за вушы хмарачосаў

мужчыны прыходзяць як лічбы ў календары
і потым ізноў паўтараюцца раз на месяц
мужчыны што бачылі дно
найглыбейшых бутэлек
багі зямныя нябесныя каралі
і быццам пацеркі разарваных караляў
разьлятаюцца дрыжыкі ад дотыку іхных рук
на стук іх сэрцаў – адчыняюцца дзьверы
на гук іх голасу – плывуць караблі
і вецер ліжа іх твар што дурны сабака
і нясецца цягніку наўздагон
яны распрануць мяне быццам саміх сябе
і будуць трымаць у руках як саксафон
і гэтая музыка музыка іхныя блюзы
ліюцца як малако з жаночых грудак
такіх высокіх нот не адолеюць людзі
такіх высокіх нот баяцца багі
мужчыны што вучаць дзяцей дзіцячаму сьмеху
мужчыны што вучаць час не стаяць на месцы
мужчыны што любяць мужчын у туалетах клюбаў
мужчыны што цалавалі рукі самое сьмерці
мужчыны што ніколі мне не павераць
which bound me to a chair
mama their lips fall on me
like burning planes
they are powerful patient
and when the world crashes
everyone runs for the shelters
they pause to pluck one my lashes
mama even not mine
just anyone’s mama
come back
rescue me find me
in this plane wreck

машыны ляцяць як пляўкі
ноч завялася бы лялька
мамку мамку просіць
і ўся чарнее ў чаканьні
і чарка за чаркай
і чарка за чаркай
як самалётаў узьлёты пасадкі

на тратуарах – люкаў пячаткі
«на перагляд»
«брак»
«недапушчальна»
ноч апускаецца як столь
час перабірае пацеркі
пацерка за пацеркай
пацерка за пацеркай

і зранку чорная кава
кава жалобная
горка плача мне ў горла

ты –
забіты людзьмі цягнік.
людзі гамоняць, сварацца, пераходзяць на крык.

піхаюць локцем у сьпіну,
нібы забіваюць цьвік.

ты –
гэты цягнік, машына,
якой бракуе паветра.
немагчыма, каб усім хапіла мейсца.

і я адзіная, што купіла білет.
але да дзьвярэй не дабяруся, канечне.
мне давядзецца ехаць у тваім цягніку да конечной.

ты –
цягнік, забіты людзьмі
да сьмерці.

калі хачаш быць маім настаўнікам
табе трэба стаць тыграм
каб ты мог адкусіць маю галаву
каб потым я хадзіла паўсюль за табою
намагаючыся адабраць сваю галаву назад

сьлёзы
гэта калі
сэрца абліваецца потам
у шахце грудной клеткі
ніколі ня бачыўшы сонца

чуеш, як сэрцу баліць сьпіна?
чуеш, як сэрцу баліць у грудзях?

сьлёзы
гэта калі
сэрца плюе табе ў вочы

беларуская мова 2

за тваімі межамі, мая краіна,
пачынаецца вялізны дзіцячы дом.
і ты вядзеш нас туды, беларусь.
можа, нарадзіліся мы бяз ног,
можа, ня тым багам молімся,
можа, табе ад нас гора,
можа, мы невылечна хворыя.
можа, няма табе чым нас карміць,
але хіба ж ня ўмеем мы жабраваць
можа, ты й ніколі не хацела нас,
але ж і мы на пачатку
ня ўмелі цябе любіць.

твая мова такая маленькая,
што яшчэ й размаўляць ня ўмее.
а ты, беларусь, у гістэрыцы,
табе ўсё здаецца,
што акушэркі пераблыталі скруткі.
што ж табе зараз карміць чужое дзіця,
сваім малаком паіць мову чужую?
мову, што ляжыць сіняя на падваконьні,
ці мова гэта, ці шэрань мінулагодняя,
ці шэрань гэта, ці толькі цень ад іконы,
ці цень гэта, ці проста нічога.

гэта ня мова,
бо ў ёй няма аніякай сыстэмы.
яна, як сьмерць, раптоўная й неразборлівая,
як сьмерць, ад якой немагчыма памерці,
як сьмерць, ад якой мерцьвякі ажываюць.

мова, дзеля якой дзяцей кладуць на патэльні,
мова, дзеля якой брат забівае брата,
мова, ад якое нікому не ўратавацца,
мова, што нараджае ўродаў-мужчынаў,
нараджае жанчын-жабрачак,
нараджае безгаловых жывёлаў,
нараджае жаб з чалавечымі галасамі.

гэтай мовы не існуе!
яна нават ня мае сыстэмы!
зь ёй размаўляць немагчыма,
яна адразу б’е ў морду!
нават на сьвяты
гэтую мову па горадзе не разьвесіш.
яе ўжо не ўпрыгожаць ні фаервэркі,
і ні нэон.

а я клала на тую сыстэму
свой
А К А Р Д Э О Н.

а мой акардэон -
ён як расьцягне мяхі -
як горныя вярхі -
такі, мой акардэон.
ён ежу бярэ з рукі,
ён ліжа і як дзіця
ня злазіць з маіх калень,
але калі трэба ён
пакажа свой траляля!

і зноў па выніках году
самых высокіх паказьнікаў
дасягнула фабрыка сьлёз.

пакуль міністэрства транспарту таптала абцасы,
пакуль міністэрства сардэчных справаў
білася ў істэрыцы,
фабрыка сьлёз працавала па начах,
нават па сьвятах
ставіла рэкорды вытворчасьці.

у час, калі станцыя па апрацоўцы ежы
перажоўвала чарговую катастрофу,
фабрыка сьлёз перайшла на эканамічна рэнтабэльную
пераапрацоўку адыходаў мінулага –
галоўным чынам, асабістых успамінаў.

фотаздымкі работнікаў году
ўрачыста разьмясьцілі на сьцяне плачу.

я – інвалід працы фабрыкі-героя сьлёз,
у мяне на вачах мазалі,
у мяне пералом шчок.
мне плацяць заробак прадукцыяй, якую я вырабляю.
і я шчасьлівая тым, што маю.

Ротару :В 70 лет выгляжу на 45 благодаря простой методике...
Почему все аптеки молчат? Грибок ногтя боится как огня дешевого...
Алкоголику вместо кодирования подсыпьте незаметно 3-4 капли обычной…
Соломія Вітвіцька: живіт втягнувся за добу, вийшло 22 кг жиру! Їла це ...
Заросли папиллом на шее и в подмышках - признак наличия у вас...